Visie op vision

Hugo de Haan is directeur van Vision Dynamics. 

10 december 2009

Visiontechnologie bewijst al vele jaren goede diensten. Dat gebeurt zowel in industriële productieomgevingen als in dienstverlening naar consumenten, van inspectie van koekjes en snoepjes tot en met het automatisch lezen van de giro-overschrijvingskaarten van weleer. Nederland is niet leidend in deze tak van sport, maar heeft zeker een respectabele staat van dienst. Export van componenten zoals de camera‘s van Adimec en van complete systemen variërend van defensiesystemen tot fruitsorteerders betekent wel wat. De partijen actief in visionland zijn enerzijds de wat grotere, gesloten en tamelijk onzichtbare groepen binnen big names zoals Océ en Philips en anderzijds de wat kleinere flexibele MKB‘s zoals Beltech, CCM en Jentjens. In hun nichemarkt zijn dit overwegend sterke en flexibele partijen die autonoom verder werken aan ontwikkelingen.

In tegenstelling tot bijvoorbeeld Duitsland, waar veel visionbedrijven van formaat een-op-een vasthangen aan toepassingen in de lokale automotive-industrie, zijn de Nederlandse spelers kleiner maar breder actief. Het zijn deze ervaren partijen die de mogelijkheden van vision kunnen uitbuiten en de beperkingen respecteren.

Hoe aansprekend ook, de volledig werkende appelpluk- of huishoudrobot is er voorlopig nog niet. Dat heeft twee oorzaken. Enerzijds is er het kostenaspect en anderzijds het opereren in een fundamenteel andere omgeving. Te vaak wordt de vraag gesteld: ’Is het mogelijk om…?‘ en niet: ’Is het tegen een bedrag van maximaal x euro mogelijk om…‘. De tot de verbeelding sprekende technologie genereert immers een zodanig enthousiasme dat het kostenaspect nogal eens wordt vergeten en er dus geen vraag ontstaat.

De tweede oorzaak heeft ermee te maken dat geautomatiseerde processen zich vaak afspelen in gecontroleerde omgevingen. Dat beperkt het aantal inputs en maakt het systeem daardoor maakbaar en deterministisch. De associaties die robots en vision oproepen, gaan daaraan voorbij. De oogstrobots moeten maar gewoon hun werk doen zoals mensen dat doen, wel of geen zon, wel of geen bladeren voor de vrucht, wel of geen vlakke ondergrond en liefst nog in de regen ook. Om het handen en voeten te geven: een besturing van een geautomatiseerd proces die bijvoorbeeld tweeduizend inputs heeft, is al behoorlijk complex. Een visionsysteem dat beelden verwerkt van een beetje camera met 2000 bij 2000 pixels krijgt zomaar vier miljoen analoge inputs voor zijn kiezen.

 advertorial 

Your 5 rules to success

During the Idea to Industry Conference (7 October, online), Gerard Rauwerda (Technolution) will deliver a keynote speech. In startup territory there is a thin line between failure and success and he sees the challenges daily. Discussing a number of cases, from science in space to innovations in fast electron microscopy, Rauwerda will take you through the stages of a technical innovation project. Ultimately it comes down to 5 essential rules, he claims.

Het is wel in dat domein waar winst is te behalen. De kennis van adaptieve systemen, patroonherkenning en aanverwante gebieden gecombineerd met kennis van industriële besturingen met hun betrouwbaarheid leidt tot oplossingen voor tal van gebieden. Dat zou zich ook moeten weerspiegelen in de partijen die eraan werken: universiteitsgroepen en de practical guys van het innovatieve MKB. Die handige jongens zitten nu eenmaal bij de wat kleinere bedrijven, dus een omslag in het academische denken is op zijn plaats.

De grote doorbraak in vision de komende tien jaar is niet te verwachten in de vervanging van de mens als productiefactor. Vooral systemen die zwaar werk deels uit handen nemen of veiliger werken mogelijk maken, zijn kansrijk en verdienen steun. Eerdere pogingen om de mens volledig uit te schakelen in kassen, fabrieken en logistieke centra mislukten om eerdergenoemde redenen. Waarom niet proberen de minder opgeleide mens te helpen in plaats van hem uit te schakelen? Als je een deel van zijn werk uit handen kunt nemen, dan is het zowel technisch eerder haalbaar en financieel aantrekkelijker als maatschappelijk verantwoord.

Het is echter veel logischer om dure, hoogopgeleide mensen te vervangen die in diagnostische centra eentonig werk verrichten als het turen door optische microscopen. Of medici die lokaal plaatjes van een MRI-scanner interpreteren. Of afgestudeerden en gepromoveerden die plaatjes interpreteren van een elektronenmicroscoop. Hier kan embedded software voor een doorbraak zorgen waardoor de zorg voor ons allen sneller, beter en goedkoper wordt. Bovendien kan de Nederlandse kennisindustrie een omslag maken van halfgeleiders naar levenswetenschappen. Ondersteunende subsidieprogramma‘s zoals Point-One moeten dat ook inzien en in woord en daad vertalen naar het innovatieve(re) kleinbedrijf.